Gdzie nas znajdziesz i kiedy zastaniesz?

Najprościej dotrzeć do nas pieszo. Od pijalni wód idziesz ulicą Zdrojową, mijając lipy i ławki, na których kuracjusze odpoczywają po zabiegach. Pałacyk zobaczysz po kilku minutach spaceru: kobaltowe ściany odcinają się od zieleni parku, a nad drzwiami świeci lampa, którą zapalam o czwartej po południu. Numer dziewiętnaście znajdziesz po prawej stronie.

Jeśli jedziesz samochodem, miejsca przy ulicy Zdrojowej bywają zajęte, zwłaszcza w sezonie. Wtedy najlepiej zostawić auto na parkingu przy parku zdrojowym i dojść piechotą. Beata podpowie, który parking jest najwygodniejszy, i w razie potrzeby zamówi taksówkę na powrót, żeby nie wracać po ciemku.

Busy i autobusy zatrzymują się w centrum uzdrowiska, kilka minut marszu od nas. Przy suchej pogodzie droga jest prosta, w gołoledź uważaj na stopnie przed wejściem; zimą posypujemy je piaskiem i solą. Jeśli się pogubisz, zadzwoń, a opiszę drogę od miejsca, w którym stoisz.

Do środka wchodzi się od ulicy, przez przedpokój z wieszakami. Tam Beata przejmuje płaszcze i prosi o dokument. Jadalnia jest na prawo, schody na górę po lewej, a szatnia pod schodami. Jeśli masz wózek, wejście od strony tarasu jest bez schodów; wystarczy zadzwonić, a otworzymy.

Wokół pałacyku nie brakuje miejsc na spacer. Od ulicy Zdrojowej rozchodzą się alejki parku zdrojowego, a jedna z nich prowadzi do pijalni wód, z której kuracjusze zabierają kubki z leczniczą wodą. Warto zrobić tę trasę przed kolacją, bo po godzinie spaceru apetyt jest taki, że nawet zupa dnia smakuje jak specjał.

W razie czego zadzwoń z dowolnego punktu miasta. Beata zapyta, gdzie stoisz, i opisze drogę po charakterystycznych punktach: pijalni, lipach, ławce z tabliczką. Zwykle wystarczą dwie minuty rozmowy, a potem hostessa czeka w drzwiach i wita nowych gości herbatą. Zimą zapalamy dodatkową lampę nad wejściem, żeby dom był widoczny z końca ulicy.

Jeśli przyjeżdżasz na kilka dni, warto poprosić Beatę o plan tygodnia. Zaznaczy ci wieczory, w których sala jest najspokojniejsza, i podpowie, kiedy lepiej zarezerwować stolik z wyprzedzeniem. Plan ma formę małej karteczki, którą można schować do kieszeni płaszcza, i pomaga uniknąć pomyłki, jeśli ktoś ma w głowie zbyt wiele rzeczy naraz.

Zimą droga od pijalni do pałacyku bywa śliska, dlatego przed wejściem posypujemy stopnie solą i piaskiem, a Beata stawia przy drzwiach kosz z kocami i parasolami. Latem otwieramy taras od strony parku, i wtedy łatwiej trafić na zapach proziaków niż na szyld. W obu porach roku wystarczy iść prosto, aż zobaczysz kobaltową ścianę.